De schone slaapster symfonie
Cover: Anaïd Haen
Cover photo: Django Mathijsen
Published by E-publikant at Smashwords
Copyright 2003 Django Mathijsen
Smashwords Edition, License Notes
This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of these authors.
Smashwords Editie, Licentie
Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Dit e-book mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, dan koop alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, dan ga alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteurs.
De schone slaapster symfonie
Populaire clichés hebben een hoger waarheidsgehalte, dan je zou denken. Felina was inderdaad in veel opzichten mijn tegenpool. Ze was wild op reizen en werd al kriegel als ze ergens langer dan twee dagen moest blijven. Zelfs haar werk als suborbitaalpiloot, vliegend naar oorden als Moskou, Sydney en Bombay, kon haar eeuwige honger naar vreemde en bijzondere stukjes aarde niet stillen.
Nu we zelfs in Afrika en Zuid-Amerika transcontinentale magneetspoorlijnen hebben, die je binnen tien minuten honderd kilometer verderop brengen, zou je denken dat er geen afgelegen plaatsen meer zijn. Nou, vertrouw er maar op, dat zíj ze bij bosjes vond. En hoe moeilijker ze bereikbaar waren, hoe liever ze het had.
Maar ja... als Felina die rusteloosheid en zucht naar opmerkelijke plekjes niet had gehad, dan hadden wij elkaar nooit ontmoet. En we delen ook een liefde voor ongerepte natuur en stilte. En die zijn beide moeilijk te vinden tegenwoordig.
Negen jaar geleden heb ik een acute neuropsychologische hyperbeta episode gehad. Vroeger werd zoiets ‘burn-out’ genoemd of ‘zenuwinzinking’. Daarop ben ik op doktersadvies met de staart tussen de benen gevlucht uit dat hectische gekkenhuis, dat mijn geboortegrond Hamburg geworden was. Ik zocht tijdelijk mijn toevlucht tot het kuurhotelletje op Baltrum, een van de Oostfriese eilandjes. Dat was toevallig slechts twee weken voordat de kleine aardbeving toesloeg, waarbij de kernafvalopslag onder Gorleben openscheurde, zodat radioactief besmet grondwater in de Elbe terecht kwam.
Hamburg en alle dorpjes stroomafwaarts van Gorleben moesten hals over kop geëvacueerd worden. Vanwege de straling mocht ik een half jaar lang niet terugkeren naar mijn woning aan de Eppendorferweg. Dat kwam voor mij als een geschenk uit de hemel. Want ik wilde niet meer terug! Dus liet ik mijn woning door de regering uitkopen en kocht hier op Baltrum een leuke, kleine villa. Zo is dit eiland mijn nieuwe thuis geworden. Volgens mij is dit de enige, bewoonbare oase van rust, die tegenwoordig nog in Duitsland te vinden is.
Slechts weinig vastelanders reizen naar ons eilandje. En dat is precies hoe wij het graag willen houden. Buureilanden, zoals Norderney, verwelkomen hele kuddes van toeristen. Al in het midden van deze eeuw werden die eilanden allemaal met het vasteland verbonden door bruggen of tunneltreinen. Maar wij hebben nog steeds dat archaïsche twintigste-eeuwse veerpontje, dat elke dag op en neer dieselt. Nou, goed dan: de oude dieselmotor is inderdaad al lang geleden vervangen door een elektromotor en de stuurman door een robot, maar dat oude schuitje is nog steeds karakteristiek voor het onschuldige leven, waar wij van houden: langzaam, ontspannen en - vooruit ik geef het toe - een tikje conservatief.
Die veerboot brengt voorraden voor onze winkeltjes, brengt ons naar het vasteland voor het maandelijkse winkeluitje en geeft onze jongelui hun start op weg naar de ‘hogere’ scholen. Denk nou niet, dat we een achterlijke stam bosjesmannen zijn. We verwerpen technologie niet om religieuze redenen of zo. We hebben gewoon een eclectische houding ten opzicht van moderne snufjes. We hebben de modernste galliumarsenide zonnepanelen, gecombineerd met titaniumkeramische zonneboilers. Stroom en warmte in overvloed. Maar we houden de meer opdringerige, lawaaiige en ongezonde uitvindingen, zoals auto’s, klokken en criminelen, verre van ons eiland.
Een half jaar geleden trok Felina door Noord-Duitsland en deed de eilandjes een voor een aan. Ik kan me goed herinneren, dat ze vertelde, hoe ze, toen ze voor het eerst op Baltrum aankwam, meteen een koesterende warmte om haar heen voelde. De eilanders stonden op de schemerachtige pier te wachten op hun familieleden, die met de veerboot aankwamen. Dat schouwspel deed haar denken aan de zonnende zeehonden op de banken en platen, waar het pontje op weg van het vasteland langs was getuft.
Verbaasd keek ze naar de kleine parkeerplaats achter de pier, die volledig gevuld was met houten tweewielige wagentjes, die keurig in rijen waren geparkeerd. Die dingen worden speciaal gemaakt door Stefan, onze fietsenmaker. Ze zag hoe de mensen karretjes van die parkeerplaats pakten en ermee weg fietsten of liepen. Die wagentjes leken wel openbaar bezit, ongeveer zoals die robotkarretjes in de moderne supermarkten en winkelcentra, die vanzelf als een schoothondje achter je aan banjeren. Maar ze waren niet aan de ketting gelegd of afgesloten, zoals elders in de beschaafde wereld gebruikelijk bij fietsenstallingen en dergelijke. Dus informeerde ze bij een van de eilanders, kennelijk een oudere dame.