(2 GB only)
ISBN: 978-1-4581-4172-9
By Thomas J. Pagonis
Published by Thomas J. Pagonis at Smashwords.com
Copyright 2011 Thomas J. Pagonis
Discover other titles by
Thomas J. Pagonis at Smashwords.com
2 GB μόνο
ISBN: 978-1-4581-4172-9
Τομάζο Παγώνης
Δημοσιεύθηκε από τον Τομάζο Παγώνη στο Smashwords.com
Copyright 2011 Thomas J. Pagonis
Για
περισσότερες δημοσιεύσεις του ιδίου
στο Smashwords.com,
πατήστε εδώ
Smashwords
Edition, License Notes
Thank
you for downloading this ebook. You are welcome to share it with your
friends. This book may be reproduced, copied and distributed for
non-commercial purposes, provided the book remains in its complete
original form. If you enjoyed this book, please return to
Smashwords.com to discover other works by this author. Thank you for
your support,.
|~~~|
Περιεχόμενα
Το κόκκινο διθέσιο
Τέλης Βαλετέλος
Το έμαθε τελευταίος
Το έγκλημα
2 GB μόνο
Είμαι αθώος
Παν-αγιώτης
Το πιάνο
Οι μάσκες έπεσαν κατά λάθος
Ηθοποιός
Μια συνηθισμένη μέρα
Συνέβη στο Αμβούργο
|~~~|
ΤΟ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΙΘΕΣΙΟ
Ένα κόκκινο διθέσιο. Ξεσκέπαστο για να τον βλέπουν και να τον ζηλεύουν. Αυτό είναι το όνειρό του εδώ και χρόνια.
Πέρασε καιρός και το όνειρο δεν κατάφερε ακόμα να γίνει πραγματικότητα.
Φαντάζεται τον εαυτό του να οδηγεί το ξεσκέπαστο αυτοκίνητο, να απολαμβάνει τον αέρα και να χαίρεται σεμνά, το γεμάτο ζήλια θαυμασμό των άλλων.
Ονειρεύεται ένα ταξίδι που θα κρατήσει μέρες. Θα γυρίσει όλη την Ελλάδα. Θα εξερευνήσει βορά και νότο. Και θα είναι καλοκαίρι. Ή μάλλον άνοιξη.
Το διθέσιο θα είναι πάντα ξεσκέπαστο και στην τσέπη του θα έχει αρκετά χρήματα για να σταματήσει όπου θέλει.
Θα παραγγέλνει τον καφέ του και το κόκκινο όνειρο θα είναι παρκαρισμένο δύο βήματα απ΄ το τραπέζι.
Θα το βλέπει και να το χαίρεται. Και κάθε βράδυ θα μένει σε διαφορετικό ξενοδοχείο. Όχι κανένα από εκείνα τα ακριβά αλλά ούτε και κανένα φτηνιάρικο.
Και θα βάζει το διθέσιο στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου. Θα αφήνει και φιλοδώρημα στον παρκαδόρο να του το προσέχει.
Σκέφτεται καμιά φορά πως τα διθέσια αυτοκίνητα είναι χαμηλά. Θα τον παιδέψει σίγουρα στο μπες και στο βγες. Μα δε πειράζει. Ο παράδεισος θέλει θυσίες.
Σκέφτεται ακόμα πως θα πρέπει σιγά σιγά, δίχως να τον καταλάβουν, να αρχίσει να βάφει τα μαλλιά. Τα γκρίζα και σύντομα άσπρα μαλλιά δεν ταιριάζουν με το κόκκινο διθέσιο. Θα αγοράσει μία βαφή ξανθιά. Θα βάψει μόνο τις άσπρες τρίχες. Αργότερα θα πάρει μια πιο σκούρα και μια άλλη ακόμα πιο σκούρα, μέχρι να φτάσει στο φυσικό του καστανό χρώμα. Να μη το καταλάβει κανείς. Να ξεχάσουν πως κάποτε ήταν γκρίζα. Να ξανανιώσει.
«Μου χρωστάει η ζωή» λέει κοιτώντας τον καθρέφτη κι΄ όλο φαντάζεται πως κάπου στο βάθος καθρεφτίζεται και το κόκκινο διθέσιο.
Κάθε βράδυ αντί να μετράει πρόβατα, φαντάζεται τον αέρα που του χαϊδεύει το πρόσωπο καθώς το κόκκινο όνειρο τρέχει σε άδειους δρόμους. Μόνο έτσι καταφέρνει να κοιμηθεί. Θα 'θελε να δει το διθέσιο και στο όνειρό του αλλά ο Μορφέας δεν του έκανε ποτέ τη χάρη.
Τελευταία έχει αρχίσει να ονειρεύεται και ξυπνός. Κάθε φορά που κάποιο πρόβλημα τον παιδεύει, αντί να δώσει λύση, αντί -έστω- να στεναχωρηθεί, κάθεται και ταξιδεύει σ' ένα κόκκινο διθέσιο.
Μαγκούφης είναι, δεν έχει φτιάξει δική του οικογένεια, μα έχει υποχρεώσεις. Ενοίκιο, φαγητό, επίδομα στον ανιψιό που είναι καλό παιδί, νοσοκομεία για την αδελφή που είχε χρόνιο πρόβλημα, και το διθέσιο παίρνει αναβολή από χρόνο σε χρόνο.
Πόσες φορές δεν έφτασε στο παρά πέντε... Κάτι λίγα έλειπαν μα θα τα έβαζε σε δόσεις. Αλλά η γουρούνα η τύχη δε θέλησε. Πάντα κάτι γινόταν. Η πλημμύρα στο σπίτι της αδελφής, το ατύχημα του ανιψιού, το ψυγείο που χάλασε και ήθελε αλλαγή, ο οδοντίατρος που είναι πανάκριβος. Είναι και λίγο σπάταλος...
Μα η ώρα για το διθέσιο πλησιάζει. Ο ανιψιός τέλειωσε το πανεπιστήμιο και η αδελφή η δύσμοιρη, θεός συγχωρέστην, σταμάτησε να τον φορτώνει έξοδα. Ένας ακόμα χρόνος δουλειάς και έρχεται η σύνταξη. Είναι και το εφάπαξ. Με το εφάπαξ σίγουρα θα μπορέσει να το αγοράσει. Και να μην φτάσουν τα χρήματα, θα βάλει δόσεις. Δίνουν δάνεια οι τράπεζες, ακόμα και στους συνταξιούχους.
Είναι και εκείνες οι κασέτες που τον στεναχωρούν. Χρόνια αγόραζε κασέτες για το διθέσιο. Αμέτρητες κασέτες, και ένα δέρμα για να το στεγνώνει μετά το πλύσιμο. Μα τώρα πια τα αυτοκίνητα δεν έχουν κασετόφωνο. Έχουν σι-ντί. Είχε υποσχεθεί ο ανιψιός να γράψει τις κασέτες σε σι-ντί αλλά ποτέ δε βρήκε τον χρόνο.
Όπου νάναι θα πάρει τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ένας όγκος στο λαιμό είπαν. Τίποτα σπουδαίο. Σίγουρα καλοήθης. Μόνο που ο γιατρός επέμενε για βιοψίες και άλλες σαχλαμάρες. Τον έχει δει που περιμένει. Δεν εξετάζει κάποιον ασθενή. Καθυστερεί χωρίς λόγο. Δυο τρεις φορές βγήκε απ΄ το γραφείο, κάτι είπε στη γραμματέα του και ξαναχώθηκε μέσα αποφεύγοντας να τον κοιτάξει. Περίεργο.
Ο γιατρός είναι φίλος του...
Αλλά νάτος. Έρχεται επιτέλους.
“Κώστα, πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά. Θέλω να φανείς γενναίος.”
Πέρασαν μήνες απ΄ τη συνάντηση με το γιατρό.
Βάζει το κλειδί στην πόρτα και την ανοίγει. Είναι ένα από εκείνα τα μοντέρνα κλειδιά που έχουν και ένα κόκκινο λαμπάκι -ποιος ξέρει γιατί- πάνω τους. Το δερμάτινο κάθισμα είναι χαμηλό. Βάζει το ένα πόδι μέσα στο αυτοκίνητο και σιγά σιγά κάθεται. Το άλλο πόδι, το αριστερό χρειάζεται να το υποβοηθήσει με τα χέρια. Πέρασαν τα χρόνια. Φτιάχνει τον καθρέφτη και βλέπει πως ποτέ δε βρήκε χρόνο να βάψει τα μαλλιά του.
Πατάει ένα κουμπί δίπλα στο χειρόφρενο και το διθέσιο γίνεται ξεσκέπαστο. Η μηχανή του παράγει ένα γλυκό θόρυβο. Ο δρόμος γλιστράει γύρω του και τα σύννεφα περνούν ένα ένα από κάτω απ΄ το κόκκινο όνειρο.